Προς περισυλλογή...

http://www.ballet.co.uk/images/pina_bausch/jr_pina_bausch_nelken_boxes_500.jpg

Ένα θέμα που με έχει απασχολήσει αρκετά και που επανέρχεται τώρα στο προσκήνιο με αφορμή τις παραστάσεις του Ελληνικού Φεστιβάλ είναι το κατά πόσον βοηθάει να είναι κανείς «προετοιμασμένος» για την παράσταση που θα δει. Και εννοώ με αυτό, αν θα πρέπει να ξέρει κανείς καλά το έργο, τον συγγραφέα, τη δουλειά του σκηνοθέτη, ακόμα και τις κατευθυντήριες γραμμές που έχει ακολουθήσει στη συγκεκριμένη παράσταση, έτσι όπως τις έχει θέσει σε συνεντεύξεις κτλ. Ή είναι καλύτερο να πηγαίνει σε μία παράσταση «ανίδεος», όσο γίνεται... Τι είναι αυτό που βοηθάει τελικά περισσότερο την αισθητική του εμπειρία; Χρησιμοποιώντας εδώ κάποιους όρους ιστορικών τέχνης και θεωρητικών της αισθητικής, αναρωτιέμαι τελικα η επαφή μας με την τέχνη πρέπει να είναι άμεση ή τα «εξωτερικά δεδομένα» βοηθάνε και εμπλουτίζουν την αισθητική μας εμπειρία; Από τη μία, λοιπόν, αν έχουμε τα «εξωτερικά δεδομένα» μήπως χάνουμε την αυθόρμητη αντίδραση σε αυτό που βλέπουμε και η κριτική μας βασίζεται μόνο στην εγκεφαλική λογική; Από την άλλη, βέβαια, απροετοίμαστοι και «ανίδεοι» πόσα πράγματα δεν αντιλαμβανόμαστε από αυτά που θέλει να πει ο συγγραφέας ή ο σκηνοθέτης, από το δεύτερο, δηλαδή, επίπεδο; Και τελικά ποιο από τα δύο έχει σημασία;