Με πολύ χαρά άκουσα πριν από μερικούς μήνες ότι άνοιξε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. Με περισσότερη χαρά είδα το πρόγραμμα. Πολύ ιδιαίτερη δουλειά, μετακλήσεις σημαντικών καλλιτεχνών, δουλειές Ελλήνων που φαίνονται να εγείρουν αξιώσεις, θέατρο, χορός, μουσική, εικαστικά. Λίγο σα να έχεις ένα (αγαπημένο) Ελληνικό Φεστιβάλ όλο το χρόνο και όχι μόνο 2 (1,5 μάλλον πια με τις περικοπές) μήνες το καλοκαίρι.
Χτες, επιτέλους, είδα και την πρώτη παράσταση εκεί. Να πω ότι ο χώρος είναι άνετος και μεγάλος, ίσως λίγο αποστειρωμένος και με τις ανακοινώσεις για την παράσταση να μοιάζουν λίγο με τις ανακοινώσεις πλοίου προς αναχώρηση, αλλά οι αίθουσες μέσα ζεστές. Μεγάλο μείον η απουσία πρόβλεψης για παρκάρισμα. Η περιοχή ούτως ή άλλως δεν ενδείκνυται και η Στέγη ανακοινώνει ότι έχει πάρκινγκ, αλλά είναι πολύ μικρό και εμείς που πήγαμε 45 λεπτά νωρίτερα από την παράσταση δεν προλάβαμε!!
Τώρα..όσον αφορά στην παράσταση... Εγώ εγκαινίασα το χώρο με μια παράσταση χορού, το Cherry Brandy του Josef Nadj, ενός σημαντικού χορογράφου που έχει μαθητεύσει δίπλα στον Marcel Marceau, έχει ασχοληθεί επισταμένως με τα εικαστικά και έχει εντρυφήσει σε ιαπωνικές πολεμικές τέχνες.
Ομολογώ πως το εικαστικό κομμάτι ήταν όντως εντυπωσιακό. Σε άσπρο και μαύρο - με ελάχιστα χρώματα (τα κόκκινα μαλλιά της μίας χορεύτριας και ο κλόουν) να το σπάνε - οι χορευτές δημιουργούσαν πολύ δυνατές εικόνες. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εικαστική σύλληψη η ενότητα των εικόνων σαν αρνητικό φωτογραφίας, αλλά και το μίνι κουκλοθέατρο με τον κλόουν και την κορδέλα που στο τέλος έκοψε την κούκλα στα δύο.
Πέρα από το εικαστικό όμως; Ένας φίλος νομίζω το περιέγραψε απόλυτα με δύο μόλις λέξεις. Πεισιθανάτιο και κρυπτικό. Μαύρο και δύσκολο... Αν και διαβασμένη, ομολογώ δεν μπόρεσα να κάνω τις συνδέσεις και να παρακολουθήσω την παράσταση ως σύνολο. Αποτέλεσμα: απορίες...πολλές απορίες...
No comments:
Post a Comment