Οι Αντιγόνες...

Η αλήθεια είναι ότι ξεκινάς με προσδοκίες. Ένας θίασος (tg S.Τ.Α.Ν.) που δουλεύει χωρίς σκηνοθέτη, επένδυση στις ηχητικές διαστρωματώσεις μιας γλώσσας όχι μητρικής για τους Φλαμανδούς ηθοποιούς (γαλλική) και ένας τρόπος προσέγγισης του κειμένου, περισσότερο σαν προσπάθεια πλησιάσματος του, παρά σαν ερμηνεία του.

Μεγάλες προσδοκίες λοιπόν. Μπαίνεις έπειτα μετά στη μικρή αίθουσα της ΣΓΤ - πολύ πιο «θεατρική» από τη μεγάλη. Οι ηθοποιοί σε περιμένουν στη σκηνή. Όχι ακίνητοι, ούτε στους ρόλους τους, μη φανταστείς..σε κοιτάνε, τους κοιτάς..τα λένε μεταξύ τους, γελάνε, παρατηρούν αν θα γεμίσει το θέατρο, σα να ήταν στα καμαρίνια τους (καμία σοβαροφάνεια, μ’ αρέσει αυτό)...

Αφού έχουν όλοι κάτσει, μία από τις ηθοποιούς που θα αναλάβει έπειτα το ρόλο του χορού και άρα και του σχολιαστή μας εξηγεί το μύθο και τι ακριβώς θα δούμε. Η λογική είναι ότι δεν είναι ο μύθος που έχει τη σημασία, αλλά το πως ξετυλίσσεται αυτός. Η παρατήρηση της είναι σωστή, ο μύθος δε μας κάνει εντύπωση, λίγο πολύ οι Έλληνες το μύθο της Αντιγόνης τον ξέρουμε. Εδώ όμως θα δούμε τα έργα του Κοκτώ και Ανουίγ. Για να δούμε..

http://www.dimoi-news.gr/images/arthra/antigones_2_1_2011.jpg.jpg&imgrefurl

Αντιγόνη του Κοκτώ: Μια 20λεπτη εκδοχή της Αντιγόνης, πιστής στο κείμενο του Σοφοκλή, σχεδόν σα να είναι περίληψη. Είναι αλήθεια...αναρωτιέμαι τι έχει να δώσει αυτό το έργο και δε βρίσκω απάντηση. Οι ηθοποιοί ανεβαίνουν σε ένα τραπέζι στο κέντρο της σκηνής για να παίξουν τους ρόλους τους αποστασιοποιήμενοι σε σημείο αδιαφορίας σε κάποιες στιγμές. Καμία έκπληξη ως εδώ...

Αντιγόνη του Ανουίγ: Εδώ, το έργο έχει αξιώσεις. Προσπαθεί να φωτίσει και άλλες πλευρές. Μέσα σε αυτές την πλευρά της εξουσίας, που και αυτή είναι καταδικασμένη στα δικά της δίχτυα. Το έργο είναι ενδιαφέρον. Η φιλοσοφία της παράστασης δεν έχει αλλάξει, μόνο που οι ηθοποιοί κατέβηκαν από το τραπέζι. Εξακολουθούν να αποδομούν το λόγο, για να έρθουμε φαντάζομαι πιο κοντά στο κείμενο, αλλά ο καθένας με το δικό του τρόπο, χωρίς ενιαίο ύφος. Επίσης, φοράνε μοντέρνα και ακατανόητα θα έλεγα ρούχα, αλλάζουν επί σκηνής και όταν η Αντιγόνη οδηγείται στον τάφο της, ακούγεται έντονη δυνατή μουσική για κάποια δευτερόλεπτα.

Αποτέλεσμα: Εξωτερικά και εύκολα στοιχεία, καμία έκπληξη και σίγουρα καμία δικαίωση της προβολής του εγχειρήματος.