Οι Αντιγόνες...

Η αλήθεια είναι ότι ξεκινάς με προσδοκίες. Ένας θίασος (tg S.Τ.Α.Ν.) που δουλεύει χωρίς σκηνοθέτη, επένδυση στις ηχητικές διαστρωματώσεις μιας γλώσσας όχι μητρικής για τους Φλαμανδούς ηθοποιούς (γαλλική) και ένας τρόπος προσέγγισης του κειμένου, περισσότερο σαν προσπάθεια πλησιάσματος του, παρά σαν ερμηνεία του.

Μεγάλες προσδοκίες λοιπόν. Μπαίνεις έπειτα μετά στη μικρή αίθουσα της ΣΓΤ - πολύ πιο «θεατρική» από τη μεγάλη. Οι ηθοποιοί σε περιμένουν στη σκηνή. Όχι ακίνητοι, ούτε στους ρόλους τους, μη φανταστείς..σε κοιτάνε, τους κοιτάς..τα λένε μεταξύ τους, γελάνε, παρατηρούν αν θα γεμίσει το θέατρο, σα να ήταν στα καμαρίνια τους (καμία σοβαροφάνεια, μ’ αρέσει αυτό)...

Αφού έχουν όλοι κάτσει, μία από τις ηθοποιούς που θα αναλάβει έπειτα το ρόλο του χορού και άρα και του σχολιαστή μας εξηγεί το μύθο και τι ακριβώς θα δούμε. Η λογική είναι ότι δεν είναι ο μύθος που έχει τη σημασία, αλλά το πως ξετυλίσσεται αυτός. Η παρατήρηση της είναι σωστή, ο μύθος δε μας κάνει εντύπωση, λίγο πολύ οι Έλληνες το μύθο της Αντιγόνης τον ξέρουμε. Εδώ όμως θα δούμε τα έργα του Κοκτώ και Ανουίγ. Για να δούμε..

http://www.dimoi-news.gr/images/arthra/antigones_2_1_2011.jpg.jpg&imgrefurl

Αντιγόνη του Κοκτώ: Μια 20λεπτη εκδοχή της Αντιγόνης, πιστής στο κείμενο του Σοφοκλή, σχεδόν σα να είναι περίληψη. Είναι αλήθεια...αναρωτιέμαι τι έχει να δώσει αυτό το έργο και δε βρίσκω απάντηση. Οι ηθοποιοί ανεβαίνουν σε ένα τραπέζι στο κέντρο της σκηνής για να παίξουν τους ρόλους τους αποστασιοποιήμενοι σε σημείο αδιαφορίας σε κάποιες στιγμές. Καμία έκπληξη ως εδώ...

Αντιγόνη του Ανουίγ: Εδώ, το έργο έχει αξιώσεις. Προσπαθεί να φωτίσει και άλλες πλευρές. Μέσα σε αυτές την πλευρά της εξουσίας, που και αυτή είναι καταδικασμένη στα δικά της δίχτυα. Το έργο είναι ενδιαφέρον. Η φιλοσοφία της παράστασης δεν έχει αλλάξει, μόνο που οι ηθοποιοί κατέβηκαν από το τραπέζι. Εξακολουθούν να αποδομούν το λόγο, για να έρθουμε φαντάζομαι πιο κοντά στο κείμενο, αλλά ο καθένας με το δικό του τρόπο, χωρίς ενιαίο ύφος. Επίσης, φοράνε μοντέρνα και ακατανόητα θα έλεγα ρούχα, αλλάζουν επί σκηνής και όταν η Αντιγόνη οδηγείται στον τάφο της, ακούγεται έντονη δυνατή μουσική για κάποια δευτερόλεπτα.

Αποτέλεσμα: Εξωτερικά και εύκολα στοιχεία, καμία έκπληξη και σίγουρα καμία δικαίωση της προβολής του εγχειρήματος.

Η ΣΓT και ο δύσκολος Josef Nadj...

Με πολύ χαρά άκουσα πριν από μερικούς μήνες ότι άνοιξε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. Με περισσότερη χαρά είδα το πρόγραμμα. Πολύ ιδιαίτερη δουλειά, μετακλήσεις σημαντικών καλλιτεχνών, δουλειές Ελλήνων που φαίνονται να εγείρουν αξιώσεις, θέατρο, χορός, μουσική, εικαστικά. Λίγο σα να έχεις ένα (αγαπημένο) Ελληνικό Φεστιβάλ όλο το χρόνο και όχι μόνο 2 (1,5 μάλλον πια με τις περικοπές) μήνες το καλοκαίρι.

Χτες, επιτέλους, είδα και την πρώτη παράσταση εκεί. Να πω ότι ο χώρος είναι άνετος και μεγάλος, ίσως λίγο αποστειρωμένος και με τις ανακοινώσεις για την παράσταση να μοιάζουν λίγο με τις ανακοινώσεις πλοίου προς αναχώρηση, αλλά οι αίθουσες μέσα ζεστές. Μεγάλο μείον η απουσία πρόβλεψης για παρκάρισμα. Η περιοχή ούτως ή άλλως δεν ενδείκνυται και η Στέγη ανακοινώνει ότι έχει πάρκινγκ, αλλά είναι πολύ μικρό και εμείς που πήγαμε 45 λεπτά νωρίτερα από την παράσταση δεν προλάβαμε!!

http://camerastyloonline.files.wordpress.com/2011/01/s_nadj1_c_jefrabillon.jpg

Τώρα..όσον αφορά στην παράσταση... Εγώ εγκαινίασα το χώρο με μια παράσταση χορού, το Cherry Brandy του Josef Nadj, ενός σημαντικού χορογράφου που έχει μαθητεύσει δίπλα στον Marcel Marceau, έχει ασχοληθεί επισταμένως με τα εικαστικά και έχει εντρυφήσει σε ιαπωνικές πολεμικές τέχνες.

Ομολογώ πως το εικαστικό κομμάτι ήταν όντως εντυπωσιακό. Σε άσπρο και μαύρο - με ελάχιστα χρώματα (τα κόκκινα μαλλιά της μίας χορεύτριας και ο κλόουν) να το σπάνε - οι χορευτές δημιουργούσαν πολύ δυνατές εικόνες. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εικαστική σύλληψη η ενότητα των εικόνων σαν αρνητικό φωτογραφίας, αλλά και το μίνι κουκλοθέατρο με τον κλόουν και την κορδέλα που στο τέλος έκοψε την κούκλα στα δύο.

Πέρα από το εικαστικό όμως; Ένας φίλος νομίζω το περιέγραψε απόλυτα με δύο μόλις λέξεις. Πεισιθανάτιο και κρυπτικό. Μαύρο και δύσκολο... Αν και διαβασμένη, ομολογώ δεν μπόρεσα να κάνω τις συνδέσεις και να παρακολουθήσω την παράσταση ως σύνολο. Αποτέλεσμα: απορίες...πολλές απορίες...