Η Οδύσσεια ενός ξενιτεμένου ή πώς δεν ανακαλύπτεις τη θεατρική σκηνή του Λος Άντζελες!

Η ιστορία μας αυτή θα ξεκινήσει με ένα κορίτσι που αγάπησε πολύ το θέατρο και που η ξενιτιά το έριξε για λίγο στις γειτονιές του Λος Άντζελες. Το κορίτσι αυτό είμαι εγώ, μάλλον αυτό ήταν σαφές, και ξεκίνησα την αναζήτηση μου για την πρωτοποριακή (κατά προτίμηση) θεατρική σκηνή του Λος Άντζελες τον προηγούμενο Δεκέμβρη, την πρώτη φορά δηλ. που βρέθηκα στο αστραφτερό αυτό μέρος.

Ερχόμενη εδώ έτρεφα τη φαντασία μου με το όνειρο να βρω κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό, δυστυχώς όμως αυτό μου κρύβεται καλά. Όπως, κάθε Αθηναία που σέβεται τον εαυτό της αναζήτησα αρχικά κάτι ανάλογο του Αθηνοράματος, έναν οδηγό που να μπορούσα να εμπιστευτώ, έναν κριτικό που θα μου έδινε τις κατευθύνσεις, όμως κάτι τέτοιο στην πόλη αυτή δεν υπάρχει!

Δεν πειράζει...ίσως είναι και καλύτερα να ανακαλύπτει κανείς τα πράγματα με μεγαλύτερη προσπάθεια, καθησύχασα τον εαυτό μου. Επόμενο, λοιπόν, βήμα ήταν οι ερωτήσεις σε γνωστούς και φίλους, ανθρώπους που είχαν ζήσει την πόλη λίγο παραπάνω και θα είχαν σίγουρα μια ιδέα να μοιραστούν. Φαίνεται, όμως, ότι μια πόλη που βρίθει από ηθοποιούς (έστω και αν αυτοί θέλουν να γίνουν σταρ του Χόλλυγουντ – ας μην είμαστε σνομπ), σεναριογράφους και έργα, δεν ενδιαφέρεται για το θέατρο.

Όταν όλοι απάντησαν ότι όχι μόνο δεν ήξεραν κάτι αλλά μάλλον δεν τους απασχόλησε και ιδιαίτερα ποτέ αυτό το ερώτημα, σειρά είχε το διαδίκτυο και ο έντυπος τύπος. Μέσα από πολλές αναζητήσεις αποφάσισα ότι η αδράνεια σίγουρα δε φέρνει αποτέλεσμα κι έτσι στα τυφλά σχεδόν και με οδηγό κάποιες γνώμες ξεκίνησα για ένα κλασικό πλέον έργο: Οι τρεις ψηλές γυναίκες του Εντουαρντ Άλμπυ.

Σκέφτηκα στο κάτω κάτω Αμερικάνος είναι ο συγγραφέας, «δικός» τους, θα ξέρουν να τον ανεβάσουν! Όπως μάλλον έχει ήδη φανεί, το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο απογοητευτικό, ήταν μαλλον καταστροφή, η δεύτερη φορά που φεύγω ποτέ πριν το τέλος της παράστασης. Οι τρεις αυτές γυναίκες που τόσο υπέροχα έχει πλάσει ο Άλμπυ ήταν τόσο αδιάφορες που αναρωτιόσουν αν επρόκειτο για το ίδιο έργο που έχεις διαβάσει. Ο φίλος, που τράβηξα μαζί μου, απορούσε δικαίως τι με είχε κάνει να θέλω να δω αυτό το βαρετό έργο!

Η Άλφα, η γηραιότερη, ήταν μια συνηθισμένη γκρινιάρα ηλικιωμένη γυναίκα, η Βήτα, η καθαρίστρια ίσως της διπλανής πόρτας και η Γάμα (το αποκορύφωμα εδώ) μάλλον στριμμένο πλουσιοκόριτσο της αμερικανικής επικράτειας. Φυσικά, ούτε λόγος για ταύτιση των ηρωίδων σε ένα πρόσωπο.

Η σκηνοθεσία ανύπαρκτη. Ένα κρεβάτι στο κέντρο και τρία καθίσματα μπροστά. Οι ηρωίδες κάθονταν εναλλάξ στα καθίσματα και τα έλεγαν, με άσκοπες κραυγές, απέλπιδες προσπάθειες να βγάλουν γέλιο και βέβαια πολλές μούτες και κλισέ. Αξίζει να αναφερθούμε και στον φωτισμό, τον οποίο ο σκηνοθέτης μάλλον δεν έχει ακουστά ως έννοια...αφού άλλαζε μόνο σε ένα υποκόκκινο φως για να υπογραμμίσει τις αναμνήσεις της γηραιάς κυρίας, διότι ως κοινό θα δυσκολευόμασταν αυτό να το καταλάβουμε! Φυσικά, δε θα μιλήσω καν για χιούμορ, πίκρα, στοιχεία παραλογου και άλλα συναφή, όταν λείπουν τα βασικά.

Μετά από την εμπειρία μου αυτή, συγκλονισμένη και τρομαγμένη επέστρεψα στην πατρίδα για λίγο καλό θέατρο.

Τώρα όμως που βρίσκομαι και πάλι στην Πόλη των Αγγέλων αδυνατώ να αντισταθώ. Ακούω, λοιπόν, για φερέλπιδες ηθοποιούς που ανεβάζουν μια αυτοσχεδιαστική παράσταση και δέχομαι την πρόκληση. Η αλήθεια είναι, για να είμαι δίκαιη, ότι πήγα περιμένοντας να υποφέρω και δεν υπέφερα, αλλά και πάλι αυτό που είδα από τους φερέλπιδες ηθοποιούς ήταν σκετσάκια που σχολίαζαν την σύγχρονη πραγματκότητα με χιούμορ (σας θυμίζει μήπως κάτι η επιθεώρηση; αλλά στο πιο εκλεπτυσμένο του). Ομολογώ πάντως ότι τα παιδιά και είχαν πολλές δυνατότητες και δεν προσποιήθηκαν κάτι παραπάνω από αυτό που έκαναν, αλλά η εντύπωση που μου δημιουργήθηκε είναι ότι το θέατρο στο Λος Άντζελες είναι ένα συνοθύλευμα μεγάλων δόσεων stand up comedy, μιούζικαλς και σχεδόν «ερασιτεχνικών» παραστάσεων, χωρίς υπόβαθρο και παιδεία.

Επειδή, προβλέπεται να περάσω κι άλλο χρόνο εδώ δε θα εγκαταλείψω την προσπάθεια και δε θα πιστέψω ότι μια πόλη που δίνει τόσες δυνατότητες είναι τόσο ρηχή και αδιάφορη όσον αφορά στο θέατρο! Η αναζήτηση, λοιπόν, συνεχίζεται.