Καλοκαιρινές ιστορίες εις το κλεινόν άστυ.

http://static.panoramio.com/photos/original/21735791.jpg

Σε ένα μήνα περίπου από τώρα ξεκινάει επίσημα το καλοκαίρι. Εκτός όμως από το καλοκαίρι στην Αθήνα ξεκινάει και το Ελληνικό φεστιβάλ. Όποιος αγαπάει το θέατρο και έχει μπει, ειδικά τα τελευταία χρόνια (μετά την ανάθεση οργάνωσης του στον κο Λούκο), στη διαδικασία να παρακολουθήσει το φεστιβάλ, μάλλον γνωρίζει ήδη ότι πρόκειται για μια ιεροτελεστία.

Από την πρώτη στιγμή έως την τελευταία ο θεατρόφιλος μπορεί να αισθανθεί τη μαγεία.

Πρώτη έρχεται βέβαια η ανακοίνωση του προγράμματος, (έγινε στις 22 Μαρτίου). Είναι η στιγμή που περιμένει κανείς με αγωνία, η πρώτη απάντηση στο τι του επιφυλάσσει το θεατρικό καλοκαίρι στην Αθήνα και για το τι είδους εκπλήξεις θα πρέπει να ετοιμαστεί. Ο πρώτος ενθουσιασμός έχει ήδη δημιουργηθεί.

Έπειτα, ενώ περιμένει βέβαια υπομονετικά να πάρει στα χέρια του το πάντα καλαίσθητο βιβλιαράκι του Φεστιβάλ, παράλληλα μελετάει και το πρόγραμμα εξονυχιστικά! Και σιγά σιγά επιλέγει...θα ήθελε να δει κανείς τα πάντα, είναι αλήθεια, αλλά είτε δεν υπάρχει αρκετός χρόνος ή αρκετά χρήματα, οπότε θα βρεθεί αναγκαστικά στη θέση να κάνει επιλογές!

Έπειτα ακολουθούν οι συζητήσεις! Διαβουλέυσεις επί διαβουλέυσεων με φίλους, που ο καθένας φτιάχνει το δικό του πρόγραμμα, σύμφωνα με τις προσωπικές του προτιμήσεις. Το πρόγραμμα στέλνεται προς κάθε ενδιαφερόμενο και αφού μελετηθούν όλες οι προτάσεις και οι αντιπροτάσεις το τοπίο ξεκαθαρίζει και έχεις τελικά βγάλει το δικό σου σχέδιο δράσης.

http://www.greekfestival.gr/

Επόμενο βήμα είναι βέβαια τα εισιτήρια. Προσοχή, δεν είναι καθόλου αμελητέο αυτό το στάδιο. Συνήθως για τις πολλά υποσχόμενες παραστάσεις πρέπει να μπει κανείς στο site του Φεστιβάλ τα μεσάνυχτα, για να αγοράσει εισιτήρια, διότι ως το πρωί είναι πολύ πιθανό να μην υπάρχουν. Και τότε είναι που θα πρέπει να αρχίσεις να παίρνεις τηλέφωνα και να ρωτάς αν περισσεύει σε κανέναν εισιτήριο για την παράσταση που τελικά ήθελες να δεις περισσότερο από όλες τις άλλες!!

Αφού και αυτή η διαδικασία ολοκληρωθεί ή τουλάχιστον μπει σε ρυθμούς ολοκλήρωσης ξεκινάει η μαγεία, δηλ. η παράσταση!

http://files.fluctuat.net/images/cms_flu/2/1/2/2/32212/38926.jpg

Στα πλαίσια του Ελληνικού Φεστιβάλ θα δει κανείς σημαντικούς Έλληνες σκηνοθέτες, αλλά και ελληνικές ομάδες να αγωνίζονται ισότιμα, για να κερδίσουν το ενδιαφέρον και τα εύσημα του κοινού. Και βέβαια θα δει μεγάλα και συνήθως πρωτοποριακά ονόματα του εξωτερικού και το μυαλό του θα ταξιδέψει λίγο παραπάνω. Θυμηθείτε τον εκπληκτικό “Άμλετ” από την Σάουμπύνε και τον Τόμας Όστερμάιερ, τη μαγευτική Φιόνα Σω στις αλά Επίδαυρο “Ευτυχισμένες μέρες” του Μπέκετ, τον Καστελούτσι, ή το τεχνοκρατικό “Μεφίστο για πάντα” από τους Ολλανδούς Γκυ Κασσίερς / Τομ Λανουά, την Πίνα Μπάους και αυτά μόνο σαν παραδείγματα που μου έρχονται στο μυαλο αυτή τη στιγμή!! Γενικά, μπορούμε να πούμε ότι θα υπάρξουν καλές και πιο μέτριες παραστάσεις, όμως σε οποιαδήποτε περίπτωση το ελληνικό Φεστιβάλ έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να τοποθετήσει τον πήχυ ψηλά, και μαζί με αυτόν και τις προσδοκίες μας!

Τελειώνοντας και αφού έχω μελετήσει πολλές φορές το πρόγραμμα θα κάνω τις δικές μου προτάσεις:

1. Θέατρο Νο στις 16 Ιουνίου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, διότι είναι ένα θέατρο με μεγάλη παράδοση με το οποίο αξίζει να έρθουμε σε επαφή.

2. “Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες (εκδοχή II)” στο θέατρο της Πειραιώς 260 από την ομάδα Sforaris στις 21,22 Ιουνίου, διότι αισθάνομαι ότι μπορεί να είναι η νέα φωνή που θα κάνει την έκπληξη στο φετινό Φεστιβάλ.

3. “Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν” από την Σάουμπύνε και τον Τόμας Όστερμαιερ στο θέατρο της Πειραιώς 260 στις 24 – 27 Ιουνίου, διότι είναι ένας σκηνοθέτης που έχει δώσει δείγματα μεγαλοφυΐας και (ειδικά μετά τον Άμλετ) περιμένουμε με ανυπομονησία τη δουλειά του.

4. “Ένα λεωφορείο” του Κριστόφ Βαρλικόφσκι στις 2-5 Ιουλίου στο θέατρο της Πειραιώς 260, βασισμένο στο έργο του Τένεσυ Ουίλλιαμς Λεωφορείον ο Πόθος με την εκπληκτική Ιζαμπέλ Υππέρ στο ρόλο της Μπλανς Ντυμπουά (χρειάζεται κάτι ακόμα για να μας πείσει;).

5. “Οι δαίμονες” 3 & 4 Ιουλίου από τον Πέτερ Στάιν (Tieffe Teatro (Μιλάνο) & Wallenstein (Βερολίνο). Oι δύο 12 ωρες παραστάσεις βασισμένες στο έργο του Ντοστογιέφσκυ «Δαίμονες και Δαιμονισμένοι» εξάπτουν στο έπακρο την περιέργεια.

6. Ο κύκλος «Προμηθέας» με συμμετοχή των Θ.Τερζόπουλο, Şahika Tekand και των Ριμινι Προτοκολ.

7. “Τοκος” του Δ.Δημητριάδη από τον Λευτέρη Βογιατζή 13 – 15 Ιουλίου στο θέατρο της Πειραιώς 260. Όπως και κάθε έργο του Λ. Βογιατζή, φαντάζομαι ότι θα είναι εμπειρία!

8. Πίνα Μπάους με 2 παραστάσεις αφιερωμένες στη μνήμη της στο Μέγαρο Μουσικής στις 7-9 και 13 -15 Ιουλίου.

9. “Ορέστης” από τον Γ. Χουβαρδά στην Επίδαυρο 30 & 31 Ιουλίου. Διότι ο διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου έχει πάντα κάτι να πει και το καστ του περιλαμβάνει την αφρόκρεμα των Ελλήνων ηθοποιών.

10. “Οθέλλος” στις 6,7 Αυγούστου στο Θέατρο της αρχαίας Επιδαύρου από την Σάουμπύνε και τον Τόμας Όστερμαιερ, για τους ίδιους λόγους που θα δούμε και τον “Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν”.

11. “Ερωφίλη – Ασκηση 2 και Ερωτόκριτος” στις 31 Ιουλίου στο μικρό θέατρο της αρχαίας Επιδαύρου από τον Σίμο Κακάλα, που εμένα προσωπικά με εντυπωσίασε τόσο στην “Γκόλφω” όσο και στο “Λιωμένο βούτυρο”.

Η Οδύσσεια ενός ξενιτεμένου ή πώς δεν ανακαλύπτεις τη θεατρική σκηνή του Λος Άντζελες!

Η ιστορία μας αυτή θα ξεκινήσει με ένα κορίτσι που αγάπησε πολύ το θέατρο και που η ξενιτιά το έριξε για λίγο στις γειτονιές του Λος Άντζελες. Το κορίτσι αυτό είμαι εγώ, μάλλον αυτό ήταν σαφές, και ξεκίνησα την αναζήτηση μου για την πρωτοποριακή (κατά προτίμηση) θεατρική σκηνή του Λος Άντζελες τον προηγούμενο Δεκέμβρη, την πρώτη φορά δηλ. που βρέθηκα στο αστραφτερό αυτό μέρος.

Ερχόμενη εδώ έτρεφα τη φαντασία μου με το όνειρο να βρω κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό, δυστυχώς όμως αυτό μου κρύβεται καλά. Όπως, κάθε Αθηναία που σέβεται τον εαυτό της αναζήτησα αρχικά κάτι ανάλογο του Αθηνοράματος, έναν οδηγό που να μπορούσα να εμπιστευτώ, έναν κριτικό που θα μου έδινε τις κατευθύνσεις, όμως κάτι τέτοιο στην πόλη αυτή δεν υπάρχει!

Δεν πειράζει...ίσως είναι και καλύτερα να ανακαλύπτει κανείς τα πράγματα με μεγαλύτερη προσπάθεια, καθησύχασα τον εαυτό μου. Επόμενο, λοιπόν, βήμα ήταν οι ερωτήσεις σε γνωστούς και φίλους, ανθρώπους που είχαν ζήσει την πόλη λίγο παραπάνω και θα είχαν σίγουρα μια ιδέα να μοιραστούν. Φαίνεται, όμως, ότι μια πόλη που βρίθει από ηθοποιούς (έστω και αν αυτοί θέλουν να γίνουν σταρ του Χόλλυγουντ – ας μην είμαστε σνομπ), σεναριογράφους και έργα, δεν ενδιαφέρεται για το θέατρο.

Όταν όλοι απάντησαν ότι όχι μόνο δεν ήξεραν κάτι αλλά μάλλον δεν τους απασχόλησε και ιδιαίτερα ποτέ αυτό το ερώτημα, σειρά είχε το διαδίκτυο και ο έντυπος τύπος. Μέσα από πολλές αναζητήσεις αποφάσισα ότι η αδράνεια σίγουρα δε φέρνει αποτέλεσμα κι έτσι στα τυφλά σχεδόν και με οδηγό κάποιες γνώμες ξεκίνησα για ένα κλασικό πλέον έργο: Οι τρεις ψηλές γυναίκες του Εντουαρντ Άλμπυ.

Σκέφτηκα στο κάτω κάτω Αμερικάνος είναι ο συγγραφέας, «δικός» τους, θα ξέρουν να τον ανεβάσουν! Όπως μάλλον έχει ήδη φανεί, το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο απογοητευτικό, ήταν μαλλον καταστροφή, η δεύτερη φορά που φεύγω ποτέ πριν το τέλος της παράστασης. Οι τρεις αυτές γυναίκες που τόσο υπέροχα έχει πλάσει ο Άλμπυ ήταν τόσο αδιάφορες που αναρωτιόσουν αν επρόκειτο για το ίδιο έργο που έχεις διαβάσει. Ο φίλος, που τράβηξα μαζί μου, απορούσε δικαίως τι με είχε κάνει να θέλω να δω αυτό το βαρετό έργο!

Η Άλφα, η γηραιότερη, ήταν μια συνηθισμένη γκρινιάρα ηλικιωμένη γυναίκα, η Βήτα, η καθαρίστρια ίσως της διπλανής πόρτας και η Γάμα (το αποκορύφωμα εδώ) μάλλον στριμμένο πλουσιοκόριτσο της αμερικανικής επικράτειας. Φυσικά, ούτε λόγος για ταύτιση των ηρωίδων σε ένα πρόσωπο.

Η σκηνοθεσία ανύπαρκτη. Ένα κρεβάτι στο κέντρο και τρία καθίσματα μπροστά. Οι ηρωίδες κάθονταν εναλλάξ στα καθίσματα και τα έλεγαν, με άσκοπες κραυγές, απέλπιδες προσπάθειες να βγάλουν γέλιο και βέβαια πολλές μούτες και κλισέ. Αξίζει να αναφερθούμε και στον φωτισμό, τον οποίο ο σκηνοθέτης μάλλον δεν έχει ακουστά ως έννοια...αφού άλλαζε μόνο σε ένα υποκόκκινο φως για να υπογραμμίσει τις αναμνήσεις της γηραιάς κυρίας, διότι ως κοινό θα δυσκολευόμασταν αυτό να το καταλάβουμε! Φυσικά, δε θα μιλήσω καν για χιούμορ, πίκρα, στοιχεία παραλογου και άλλα συναφή, όταν λείπουν τα βασικά.

Μετά από την εμπειρία μου αυτή, συγκλονισμένη και τρομαγμένη επέστρεψα στην πατρίδα για λίγο καλό θέατρο.

Τώρα όμως που βρίσκομαι και πάλι στην Πόλη των Αγγέλων αδυνατώ να αντισταθώ. Ακούω, λοιπόν, για φερέλπιδες ηθοποιούς που ανεβάζουν μια αυτοσχεδιαστική παράσταση και δέχομαι την πρόκληση. Η αλήθεια είναι, για να είμαι δίκαιη, ότι πήγα περιμένοντας να υποφέρω και δεν υπέφερα, αλλά και πάλι αυτό που είδα από τους φερέλπιδες ηθοποιούς ήταν σκετσάκια που σχολίαζαν την σύγχρονη πραγματκότητα με χιούμορ (σας θυμίζει μήπως κάτι η επιθεώρηση; αλλά στο πιο εκλεπτυσμένο του). Ομολογώ πάντως ότι τα παιδιά και είχαν πολλές δυνατότητες και δεν προσποιήθηκαν κάτι παραπάνω από αυτό που έκαναν, αλλά η εντύπωση που μου δημιουργήθηκε είναι ότι το θέατρο στο Λος Άντζελες είναι ένα συνοθύλευμα μεγάλων δόσεων stand up comedy, μιούζικαλς και σχεδόν «ερασιτεχνικών» παραστάσεων, χωρίς υπόβαθρο και παιδεία.

Επειδή, προβλέπεται να περάσω κι άλλο χρόνο εδώ δε θα εγκαταλείψω την προσπάθεια και δε θα πιστέψω ότι μια πόλη που δίνει τόσες δυνατότητες είναι τόσο ρηχή και αδιάφορη όσον αφορά στο θέατρο! Η αναζήτηση, λοιπόν, συνεχίζεται.