by Georgios Makkas
Ξεκινώντας
να γράψω το post αυτό,
σκεφτόμουν το λόγο για τον οποίο το γράφω. Η παράσταση έχει τελειώσει, αλλά ο
ενθουσιασμός μου για αυτή μάλλον δεν έχει σε καμία περίπτωση εξαντληθεί.
Διάβαζα,
λοιπόν, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το Ελληνικό Φεστιβάλ και ακόμα και
για την περίπτωση ακύρωσης του –κι αν φέτος τα καταφέρει, ποιος εγγυάται για
του χρόνου;- και αυτό ήταν ακριβώς το γεγονός που με κίνησε να γράψω για το
Γαλαξία. Πρώτα απ’ όλα γιατί μέσα στην ζοφερή εποχή μας, την τόσο δύσκολη για
την τέχνη, όπως και για όλους τους τομείς, μπορεί να βρει κανείς πραγματικά
διαμάντια, τα οποία μακριά από κρατικές επιχορηγήσεις και κρατικοδίαιτα
προγράμματα παράγουν πραγματική τέχνη και ανοίγουν το δρόμο για την εξαγωγή της
- της σύγχρονης και ζωντανής, της πάλλουσας ενέργεια ελληνικής τέχνης- στο εξωτερικό.
Την
παράσταση έχει γράψει και σκηνοθετήσει η ομάδα Blitz, στην οποία έχουν συνδράμει ένας
πολύ μεγαλύτερος αριθμός καλλιτεχνών. Η βασική γραμμή της performance είναι η εξής: Στο άδειο σκηνικό, υπάρχουν
νοητά βάθρα, στα οποία είναι τοποθετημένα λευκά φύλλα χαρτιού Α4 και
μαρκαδόροι. Οι ηθοποιοί, παίρνουν τη θέση τους σε μια όπως φαίνεται τυχαία
σειρά και για όχι προκαθορισμένο χρόνο στο «βάθρο» και ξεκινάνε την ιστορία
τους. Ή μάλλον τις πολλές ιστορίες τους,
τις μικρές, γλυκές, πικρές ή χιουμοριστικές. Ο καθένας παρουσιάζει τον
χαρακτήρα που εκπροσωπεί, το όνομά του, την ιδιότητα κι έπειτα αναφέρει το πότε
αυτός πέθανε, την αιτία του θανάτου και το τι του λείπει. Ο χαρακτήρας αυτός
μπορεί να είναι ένα δημόσιο πρόσωπο, καλλιτέχνης, πολιτικός, αρχαίος φιλόσοφος,
ήρωας της επανάστασης, έως συγγενής του ηθοποιού, έως και αντικείμενο, όπως
π.χ. η κασέτα. Μόλις τελειώσει το λεπτό της παρουσίασης, εμφανίζεται ο επόμενος
χαρακτήρας, από άλλο ηθοποιό, κ.ο.κ. Και αυτό συνεχίζεται για 4 ώρες.
Θα
αναρωτηθεί κανείς, και δε βαριέται κάποιος με αυτή την επανάληψη; Η απάντηση
είναι καθόλου. Η εναλλαγή είναι καταπληκτική ανάμεσα σε ιστορίες συγκινητικές (ο
θάνατος του Αγγελόπουλου) και άκρως χιουμοριστικές (ο θάνατος της φράσης «Πρόσεχε,
θα ρίξουν κάτι στο ποτό σου!») και η ενέργεια που μεταδίδουν οι ηθοποιοί
καθηλωτική. Οι συνθήκες επίσης σε βοηθούν να χαλαρώσεις και να απολαύσεις αυτό
που βλέπεις. Μπορείς να πιεις ένα ποτήρι κρασί που προσφέρει η ομάδα στην
είσοδο, να βγεις και να μπεις στην αίθουσα όποτε θέλεις, χωρίς κανείς να σε
κοιτάξει περίεργα και ακόμα και αν κουραστείς να φύγεις εντελώς από την
παράσταση, απολύτως φυσιολογικά και χωρίς ενοχές.
Ένα θέατρο,
λοιπόν, ζωντανό, χωρίς ενοχή, χωρίς καθωσπρεπισμό και ψεύτικα τρικ, που τα
ονομάζουν μεταμοντέρνα, ένα θέατρο αληθινό.
